Wat is er voor fokkers van een ras met zoveel geschiedenis als de Engelse hangoor nu passender dan je terug te verplaatsen naar de bloeitijd van dat ras – het begin van de 20e eeuw? Toen stond ons ras op de populariteitsladder nog heel hoog, op de tweede plaats achter de reuzenkonijnen. In dat tijdperk wandelden de leden van de IG Englische Widder, de internationale belangengroep van fokkers van Engelse hangoren, in het weekend van hun jaarlijkse bijeenkomst (19-21 juli 2019) rond in het LVR-openluchtmuseum in Lindlar. Op het museumterrein van zo’n 30 hectare, met talloze historische gebouwen en prachtig aangelegde fruit- en moestuinen, worden zelfs de akkers met oude werktechnieken getrouw aan het origineel bewerkt en geoogst, en op weiden en graslanden leven vertegenwoordigers van oude landbouwhuisdierrassen. Ja, op zo’n plek gaat je hart open.
De rondleiding door ons IG-lid Kristian Verdoodt voerde ons langs talloze gebouwen uit vervlogen tijden in het Bergisches Land. Maar het ging niet alleen om kijken en verbaasd staan – ook meedoen stond op het programma. Zo konden we onder andere in de oude touwslagerij in de stijl van de jaren 1920 zelf een touw maken.
Trouw aan het motto “uitsterven verboden”, waarover wij fokkers van Engelse hangoren wel een liedje kunnen zingen, leven op het museumterrein ook enkele bedreigde huisdierrassen, onder andere het Rotes Höhenvieh (rood hooglandrund), het Deutsches Weideschwein (Duits weidevarken) en de witte Deutsche Edelziege (Duitse edelgeit). In een aparte rondgang onder leiding van een boer worden de eigenaardigheden en voordelen van deze oude rassen eens van dichterbij bekeken, en ook waarom ze tegenwoordig tot de bedreigde rassen behoren.
Alleen al door de omvang van het openluchtmuseum en de gebouwen, open terreinen en speciale tentoonstellingen die er te zien zijn, had je er zeker een hele week mee kunnen vullen. Wij moesten het terrein ’s middags helaas verlaten, maar menigeen komt vast nog eens terug om andere routes door het museumdorp te volgen.
’s Avonds vond onze jaarvergadering plaats. Omdat helaas veel leden door vakantie, ziekte of andere redenen niet aan de vergadering deelnamen, werd het een bestuursvergadering, en zo werden in elk geval de belangrijkste punten van het afgelopen jaar en de komende maanden uitgebreid besproken. Voor het in juni 2019 overleden lid en erelid van de Zwitserse club voor Engelse hangoren, Christian Blaser, hielden de aanwezigen een minuut stilte.
De eerste woordvoerder Phillip Fritz bracht zijn verslag uit. Van zijn hand waren in de gedrukte media ook al enkele tentoonstellingsverslagen over de afgelopen grotere tentoonstellingen verschenen. Claudia Gerst, nu een jaar in haar nieuwe functie als penningmeester, bracht haar verslag uit over de financiële stand van de IG. Daarna volgde het verslag van de derde woordvoerster, Franziska Sprenger. Ze zette de meldingen van de telling van de jonge dieren over de afgelopen 7 jaar naast elkaar: welke kleurslagen binnen de IG stabiel voorkomen en bij welke er een sterke achteruitgang te zien is. Positief is in elk geval het resultaat van 621 gemelde jonge dieren in 2019, van 21 leden in 18 kleurslagen – het hoogste aantal van de afgelopen jaren! Daarna ging ze op elk van de kleurslagen nog wat nauwkeuriger in. Vervolgens werden tentoonstellingsverslagen en inzendingen van IG-leden voorgelezen en besproken, waaronder een belangrijke mededeling van ons lid en keurmeester van vele jaren, Hans-Günter Flath, over de details van het correct meten van de oren op tentoonstellingen en hoe daar in de toekomst beter mee omgegaan kan worden. Daarover komt een apart artikel in het konijnentijdschrift, waarin deze details in een geïllustreerde handleiding concreet worden uitgewerkt.
De IG telt op peildatum 1 augustus 2019 47 leden. We zijn blij met drie nieuwe leden, maar hebben helaas ook 2 vertrekkers. De bijeenkomst van 2020 moest en zal plaatsvinden in de deelstaatbond (Landesverband) Beieren. Vanwege persoonlijke omstandigheden is in overleg met Korbinian Schmid besloten de 32e bijeenkomst in 2020 bij Franziska Sprenger niet in Peiting, maar in Frankisch Zwitserland te houden. Vanwege de te verwachten hoge temperaturen in de zomer vindt de bijeenkomst van 2020 pas in september plaats. De organisatoren hopen dat de deelnemers dan met een paar dieren aan het evenement deelnemen, zodat ook de geïnteresseerde “niet-fokkers van Engelse hangoren” een breder kleurenspectrum te zien krijgen en de verschillende fokstammen beter met elkaar kunnen worden vergeleken.
Daarna werd onder het punt “rondvraag” nog de deelname aan de Duitse nationale konijnententoonstelling besproken.
Op zondag kwamen de leden bijeen in het museum voor rashoenders van de deelstaatbond Rheinland in Much. Omdat er onder de aanwezigen ook enkele nieuwe gezichten waren, hield de eerste woordvoerder een presentatie over de ontstaansgeschiedenis van de Engelse hangoor, zijn verspreiding en de huidige stand van zaken, waarbij elke kleurslag uitdrukkelijk werd geanalyseerd. Ook voor de fokkers van vele jaren was dit uitstapje naar het verleden heel interessant. Traditiegetrouw volgde daarna nog de dierbespreking. Het nieuwe lid Jimmy von Krüchten bracht een paar mooie jonge dieren in de kleurslag thüringer mee ter beoordeling. Opvallend waren de mooie donkere aftekeningen, ook op de flanken. Verder werden nog dieren in zwart, zwart-wit, blauw en blauwgrijs besproken. Het blauwgrijze dier was een volwassen dier van Nederlandse afkomst.
Deze ram was een lust voor het oog, en menige aanwezige had hem vast graag eens geleend.
Ook bij onze bijeenkomst van dit jaar wisselden enkele dieren van eigenaar en mogen ze hun genen nu in een nieuwe omgeving doorgeven. Daar is de IG in de eerste plaats voor! Dieren van een kleur die bij een fokker geboren worden – maar niet per se in de eigen fokkerij nodig zijn – belanden niet bij de slager.
Er wordt onderling uitgewisseld, en de dieren blijven behouden. Dat is juist bij de heel zeldzame kleurslagen van ons ras van levensbelang!
Met fokkersgroeten, en ik verheug me erop jullie op de bijeenkomst van 2020 te mogen verwelkomen, jullie Franziska Sprenger